تبليغاتX
آمد اما بي صدا خنديد و رفت ...      لحظه اي در كلبه ام تابيد و رفت ...     آمد از خاك زمين اما چه زود ...     دامن از خاك زمين برچيد و رفت ...    ديده از چشمان من پنهان نمود ...    از نگاهم رازها فهميد و رفت ...   گفتم اينجا روزني از عشق نيست ...    پيكرش از حرف من لرزيد و رفت  ...   گفتم از چشمت بيفشان قطره اي ...   ناگهان چون چشمه اي جوشيد و رفت...      گفتمش من را مبر از خاطرت ...     خاطراتش را به من بخشيد و رفت   


بیا که به هم رسیدن دیر است برای فردا...!

تنها ترین تنها
بی خوابی

                                           

                                    دير آمدي

 

                                                  تمام شده ام ديگر

 

                                                                    بس كه بلعيده ام اندوه نبودنت را ...

 

      هنوز اما همانند حاتم ام

 

                                  مي بخشمت

 

                                               با آنكه هزار شب بي خوابي

 

                                                                                  طلب دارم از تو !!!

 

نوشته شده توسط سمانه در ساعت&nb11:7 | لينك  | 
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
 
گذشته ی ناب

                                      

                                        در لحظات سكوت و تكيده ي شب

 

                                                                  در تنگناي بغض فرو خورده

 

                                                                                     در كور سوي يك روزنه ي اميد

 

          و در انتهاي تيرگي فاصله ها

 

                            باز هم تكرار لحظه هاي

 

                                           گذشته ي ناب خود را آرزو ميكردم ...!

 

نوشته شده توسط سمانه در ساعت&nb10:52 | لينك  | 
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
 

                       

                    کدام پنجره ؟

 

                                 به خورشیدی فکر میکنم

 

                                            که هرگز به سطرهای این دیوار نخواهد رسید

 

 

          اینجا سایه با سایه همسایه است

 

                        نه شب سراغی از ماه می گیرد نه ستاره...

 

                                                 راه می افتم شنیده ام همین اطراف

 

 

                   شعری پی شاعری می گردد

 

                                              دوباره آیا در خویش آغاز می شوم ؟!!!

 

نوشته شده توسط سمانه در ساعت&nb23:17 | لينك  | 
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
 
خداحافظي...

                        

                                      من آه می کشم

 

                                                و تو پشت سر هم می نویسی

 

                                                               از همه چیز شعر می سازی

             

                                                                              حتی سلام های سر سنگینم

 

     و خداحافظی هایت که همیشه بی جواب می ماند

 

                     من دیگر خسته شده ام

 

                                 از این همه حرف های تکراری از این همه ... بگذریم

 

                                                           نمی دانم چرا

 

                                                           دلم دیگر به چشم های کسی بند نمی شود ؟!

 

نوشته شده توسط سمانه در ساعت&nb6:54 | لينك  | 
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
 
رنج من

 

      تو رنجهاي مرا نمي شناسي

 

                    و خواب هايي كه در بيداري ديده ام

 

                                      باران كه مي بارد رگهايم بوي خاك مي دهند

 

                                                        پرده را بكش نمي خواهم كسي خوابهاي مرا ببيند !!!

 

 

نوشته شده توسط سمانه در ساعت&nb10:30 | لينك  | 
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
 
افسوس ...

              

               در من شتابي مي دود لبريز از فردا 

 

                                 فردا ؟

 

                                            شتاب ؟ ...

 

                                                         افسوس من امروز مي ميرم !!!

 

نوشته شده توسط سمانه در ساعت&nb10:32 | لينك  | 
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
 

 

 

 تنهاترین شعرم در دفتر ایام     تنهاترین شاعر تنهاترین تنها