ای عشق من هر صبح طلوعی است بر انتظار فرداهای من
قاصدک خوش خبرم روزهاست که نیامده
و من در پشت پنجره های تنهایی تو را می خوانم وخاطراتت را....
خواهم ماند در انتظارتو چرا نوشتم در برگ تنهاییم برایت
نمیدانم...روزی خواهی آمد میدانم...گریان نمی مانم
خندانم برای ورودت ای عشق من...!!!
اینکه هنوز میتوانم بر ایوان اندیشه هایم بیایم و دستی تکان بدهم پس هستم!
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
آنکه مرا از چشمه تو کوچ داد گناهی نداشت چون می دانست دیگر مرا دوست نداری
و تو نیز بی گناهی زیرا هنوز دوستت دارم
و آنکه را که بیشتر از جان دوست می دارند گناهکار نمی شمارند!
نفرت احساس غریبی است که بیشتر اوقات آن رانثار کسانی میکنیم که زمانی به آنها عشق
می ورزیدیم!!!
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
در کوچه های خلوت
در کوچه های خلوت عشقم هنوز می آید صدای پای تو عطر گرم نفسات بوی گرمی آغوشت
صدای گرم و دل انگیزت که در سکوت شب هنگام می آیی
تو با ورزش بادهای سرکش با گرمی بهاران با نغمه مرغان سحرکه مستندوبی خبر می آیی
اما من مدت هاست که رفته ام
با سرمای گزنده پاییزبا آوای خسته مرغان که میجویندآغل خودرا وشب میخوابند
من با خزان رفته ام با او سبک بال از دیارت رفته ام
باران و باد هم نام مرا شسته وبا خود برده اند!!!
دلم رنجیده از زخم زبون ها به ظاهر مهربونی دیده از نامهربون ها...!
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
دیگر تحمل این همه دلتنگی و چشمانم طاقت این همه باریدن را ندارند
عادت به نبودنت اگر چون گیاه هرزه ای بر گیاه وجودم بپیچد سر به دامان که گریه کنم؟
باران دیدگانم توان سیراب کردن این باغ تشنه انتظار را ندارد
فصل گریه فصل دایمی دل من است در فراق تو !
آنكه مي گريد يك درد دارد وآنكه مي خندد هزارو يك درد !
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
از وقتي به ياد دارم جز تصوير شكسته ام درون آينه همصحبتي نداشتم
وقتي كه اين تصوير مبهم و مبهم تر شد ، تا جايي كه خود نيز ياراي ديدن آن را نداشتم
تنها همصحبتم لحظات زندگي ام بودند
لحظاتي كه نميدانستم آيا به حرف هايم گوش مي سپارند يا نه؟
!دلم را به اين خوش ميكردم كه همصحبتي دارم كه فقط گوش مي كند و كنايه نمي زند و نصيحت نمي كند
ولي وقتي چشم بر هم نهادم احساس كردم او نيز علاق اي به شنيدن حرفهاي من كه آكنده از درد قديمي و آتش شعله ور است را ندارند
پس همصحبتم اشكهايم شدند كه از غم تنهايي از چشمانم جاري مي شدند
در زندگي سعي كردم دلي نشكنم و تلاش كنم دلي به دست آورم
ولي همه دل مرا شكستند و هيچ كس دلش را به من نسپرد
! مكن خود را به يار بد گرفتار كه من كردم پشيمانم از اين كار!◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
باز اوقاتی فرا رسیده که هوایت به سرم زده
همه جا هستم و هیچ جا نیستم
کلام ها می خواهند جاری شوند اما شاهدی را که می بینند........
صداها و فریادها و خنده ها می رسند اما دلخواه نیستند
زمان در حال گذر است اما بدون هیچ انتظاری برای گذشتن انسان ها می روند و می آیند
اما هیچ یک واقعی نیستند
دلم برای آرام ماندن و قرار بهانه گیری می کند
سکوت ، سکوتی عجیب و مرگبار اطراف را پوشانده
اوضاع و احوال اطراف آرام است و بی دغدغه های لازم رفت و آمدها
همه و همه تنها بهانه ای برای سرگرم شدن است
زندگی را سپری کردن با یک جسم فاقد روح بس مشکل است
مدتی است پلک ها روی چشم سنگینی می کنند!
دیگران را هم غم هست به دل غم من لیک غمی غمناک است!
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
بغضی غریب دگرکوچه پس کوچه های سینه ام را می پیماید
و قلم این آشنای همراه با دستانم غریبی می کند
همه چیز را به آرامی عبور یک عشق حکایت می کند
و دلم در حسرت دیدار حتی در خواب چون مشعل به پاس وفای عشق می سوزد
کویر چهره ام دگر بار با باران اشک هایم سیراب می شود و نفسی در سینه ام حبس می گردد
خسته تر از تمامی شاخه های خزان زده
بی صداتر از بک تار شکسته
مایوس تر از ساقی بی پیمانه
چشمانم چشم انتظار از تمامی کوچه های بی گذر!
دگر بار از تو می گویم و برای دستانت از دیوان قدیمی قلبم غزلی به یادگار می نویسم اما....
توی رودخونه قلبت قایق من رفتنی بود من از اول می دونستم قایقم شکستنی بود!◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
چون به ياد آري پريشانم پريشان مي شوي
گر به خاطر آوري اين اشك جانسوز مرا
آنچه هستم من كنون در عاشقي آن مي شوي
سر به زانو گريه هايم را اگر بيني به خواب
چون سپند از بهر ديدارم شتابان مي شوي
عزم هجران كرده اي شايد فراموشم كني
من كه ميدانم تو همچون شمع گريان مي شوي
جهان عشق تو وادي درد است براي من آنزمان كه در دلت غنچه اي از عشق من نشكفد!
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
مثل نگاهت که تاریک است اما یک دنیا خورشید را در خود نهان دارد
میان مهربانی تو و دل خویش مردد مانده ام
همیشه همین گونه بوده است
همیشه چیزی بین دست ها و خورشید ، پاها و جاده ها و چشم ها و پنجره ها
فاصله می اندازد!
زندگی به ما آموخت که چگونه اشک بریزیم ولی این اشک ها به ما نیاموخت که چگونه زندگی کنیم!
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
به سادگي يك قطره اشك تموم شد
دیگه شدم تنهاترین تنها
نه شدم تنها ترین تنهای تنهایعنی خداحافظ
منو و درد جدايي واي بر من
از اين عشق خدايي واي بر من
بزن تا سيم آخر آي جدايي
هلاكم كن از اين عشق خدايي
همه زندگی تکراریست بیهوده
تکرار لحظه های شادی و غم
تکرار اشک های بیجان و تکرار عشق های بیهوده
شاید شب و ستاره ها که رنگ سپیدی های دروغین را نمی بیند خوشبخت ترین هستند
نمی دانم نمی دانم کدامین حس مرا به نوشتن این همه غم و اندوه می خواند
شاید به این امید می نویسم که روزی این نوشته ها با چشمانی که زیبا ترین منظرهء دنیا برایم بود خوانده شوند
و دستانی گرم از گرمای یک عشق ابدی و یا سرد و یخ زده از بی وفایی روزگار آرامش این ورق ها رابر هم بزنند
آرامش لحظه های تنهاییم را آرامش لحظه هایی که مساوی با مرگند
همه از مرگ من بی خبرند ولی تو می دانی که قاتل بهترین لحظه های زندگیم بوده ای و هستی
نا بودی خنده هایم و بهت و انگشت به دهان ماندن زمان از نبودن تو غمی است که باید تا آخرین نفس هایم به دوش بکشم
می ترسم اشم بریزم!
می ترسم نکند آسمان هم دلش بگیرد و گریه کند و سیل اشکهایم دفتر نقاشی ام را با خود ببرد
آنوقت من می مانم و یه عالمه مداد رنگی که دیگه به دردم نمیخورند
اونوقت من می مانم و یک عالمه تصویرنکشیده.
خداحافظ کلامی تلخ و غمگین
غم رفتن غمی بسیار سنگین
خداحافظ برای تو چه آسان بود
ولی قلب من از این واژه سوزان بود
خداحافظ برای تو فقط رفتن
برای من ولی این رفتن جان بود
خداحافظ برای تو رهایی داشت
برای من غم تلخ جدایی داشت
خداحافظ برای تو شگون داشتن
برای من غم صد آسمون داشتن
برای من که محتاج تو بودم
شکست و ماتم و درد و جنون داشتن
تو رفتی پر زدی دل با تو پر زد
فقط یاد تو بود که حلقه بر در زد
سلام تو طلوع پاک شبنم بود
غروب ظلمت و تاریکی غم بود
اشک در چشمان من طوفان غم دارد ولی خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من !
◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊
