گفته بودند بر میگردنند برنگشتند

                 و از رفتنشان عقربه ها بی جهت میگردنند!

   به خاطر نرسیدن به آرزوهایی که داشتم سکوتی میکنم سنگین تر از فریاااااااااااااااااااااااااااد!

باز هم یک سال دیگه و یک ماه دیگه و یک روز دیگه آره یک سال دیگه گذشت تو ۱۷ سالگی شکستای بزرگی خوردم اما تجربه بود . ۱۷ سال پیش تو همچین روزی یه موجود کوچولو پا به عرصهء این دنیا گذاشت   مگه چه خیر بود؟! فقط میتونم بگم امیدوارم تو این سن جدید  خاطره های خوبی داشته باشم درضمن آقا امید تولدت مبارک من نمیدونم کی هستی ولی با چند بار چت باهات که کم بود ولی فهمیدم تو هم درد داری میدوارم تو هم مثل من تو سن جدیدت خاطره های خوشی داشته باشی  پس به امید اون روز...........

                                    اما

                                            من همیشه خدا را شکر می کنم که بوتهءخار گل دارد

                 روزگار از پی هم میگذرد ما همانیم که بودیم و همین خواهیم ماند!

                                    تا خوشبختی در گلوشون گیر نکنه!

 ولی

                گاهی فریاد یک نگاه به گوش همهء چشم ها می رسد!

                                          آخر از کوچه این باغ خزان میگذرد

کاش هرگز رویای سبز پاکی ها خزان نمیشد و پاییز جرأت نمیکرد قدم تو دلهای بهاری بگذارد.

                        سرها در گریبان است

                                           شمع من امشب خیانت می کند پروانه را

آدما

شاید این شعر قدیمیه گو گوش رو شنیده باشین یادمه کلی دنبال این شعر گشتم نمیدونستم خودم این شعرو دارم مثل اون ضرب المثل هست که میگه آب در کوزه و ما تشنه لبان میگیردیم.

نمیدونم چرا یکدفعه یاد این شعر افتادم دوست دارم این شعرو بنویسم براتون

آدما از آدما زود سیر میشن

            آدما از عشق هم دلگیر میشن

آدما رو عشقشون پا میزارن

              آدما آدمو تنها میزارن

منو دیگه نمیخوای خوب میدونم

              تو کتاب دلت اینو میخونم

یادته اون عشق رسوا یادته

             اون همه دیونگی ها یادته

تو میگفتی که گناه مقدسه

             اول و آخر هرعشق هوسه

آدما آخ آدمای روزگار

              چی می مونه از شماها یادگار

دیگه از بگو مگو خسته شدم

               من از اون قلب دورو خسته شدم

نمیخوای بمونی توی این خونه

                چشم تو دنبال چشمای اونه

همه حرفای تو یک بهونست

               اون جهنمی که میگن این خونست

        منو دیگه نمیخوای خوب میدونم     تو کتاب دلت اینو میخونم

ما چی هستیم؟

بقیه چی اند؟

چه فرقی داریم؟

مردن . مردن

چه خودت بمیری

                چه تصادف کنی

                           چه کسی بکشدت

                                          بالاخره می میری

بعد هم خونواده و اطرافیان و دوستان کلی ناراحتی می کنن و گریه و زاری و خلاص!

یکی دو سال بعد هم عادی میشه که تو نباشی

ده سال بعد هم دیگه دل کسی برات تنگ نمیشه

بیست سال بعد هم ازت فقط یه عکس مونده توی آلبوم خونوادگی

چهل سال بعد هم قبرت رو دوباره می فروشن و تمام !

تمام شد رفت پی کارش

حتی دیگه روی یه سنگ قبر هم اسمت نمونده

با همه این حرفها

مردن یه عزیز خیلی سخته

همه جای دنیا توی همه فرهنگ ها

ولی گاهی وقتا مردن اصلا تلخ نیست

خیلی هم شیرینه

گاهی وقتا مردن یعنی زندگی

یعنی زنده کردن یه عالمه حرف اساسی

یعنی افتخار

حالا چی شد که ما اینجوری شدیم؟

چون ما یه معلمی داشتیم

                            - و داریم -

که هزار و سیصدو خرده ای سال پیش همین کارو کرد

وقتی دید که کسی حرفش رو نمیفهمه

دید دونه حرفش توی شوره زار دلهای مردم پا نمیگیره

وقتی دید نرود میخ آهنین در سنگ

فهمید که حرفش حرفی نیست که عادی زده بشه

حرفیه که امضاء میخواد

حرفیه که باید ثابت بشه

و دیدیم تا خونش ریخته نشد

                          هیچکس حرفش را باور نکرد

خدا میخواست پای برگه دوام دین جدش امضایی با خون او باشد

خدا بهش گفته بود که "میخواهم تو را کشته ببینم"

                   اینجوری شد که ما اینی شدیم که هستیم.

هنگامی که مردم

     مرا در تابوت سیاهی بگذاریدتا همه بدانند سیاه بخت بوده ام

               دستانم رابیرون بگذارید تا همه بدانند از دنیا چیزی نبرده ام

                            چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند چشم انتظار از دنیا رفته ام

                                      و بر سنگ مزارم بنویسید:

که آشفته دلی بود در این خلوت خاموش     او زادهء غم بود و ز غم های جهان گشته فراموش

روزی روزگاری صدای پر موجی در گوشم زنگ زد

گفتم: تو کیستی؟

گفت:منم غم

روزگار کودکی به خیال خود پنداشتم که غم عروسکی است که می توانم با آن بازی کنم

ولی

وقتی بزرگ شدم و این واقعه تلخ را خود یافتم متحیرم که این غم نیست که عروسک من است

بلکه این منم که بازیچه غم شدم.